|
Tot morgen broertje
O, wat doet het pijn
ons broertje kwijt te zijn
Onze bleke handen hangen
wuiverend aan beschreide wangen
Vaarwel, broertje, op je reis
naar's hemels Paradijs
Wij zullen voor je speelgoed zorgen
tot je weerkeert, morgen?
nooit meer, o nooit meer
die woordjes van weleer
wat doet het hier pijn
Ddiederickje, je kwijt te zijn
wij buigen, Heer, biddend stil
het hoofd voor Uwe Groete Wil
Wil dan voor ons kindje zorgen
tot wij ook eenmaal komen, morgen?
Als een bloem zo is het leven
't begin is teer en klein
De een die bloeit uitbundig
de ander geurt heel fijn
Sommige bloemen blijven lang
weer anderen blijven even
Vraag niet bij welke bloem je hoort
dat is 't geheim van het leven
Als je in je levensstrijd
warmte om je hebt verspreid
Als je iemand die daar treurt
hebt getroost en opgebeurd
Als je hielp waar je dat kon
aan wat licht en aan wat zon
Als je een goed voorbeeld geeft
heb je niet voor niets geleefd
Verstomd
is nu je
stem
en stilte
zal er
zijn
Geen
plaats
meer
tussen ons
maar ook
geen zorg
en pijn
Jij maakte
deel uit
van het
geheel
uniek en
vol
herkenbaarheid
De schakel
is
verbroken
de lege
plaats een
feit
Verdriet
vermengd
met
dankbaarheid
want...
jij hoorde
er zo bij |
Lever uw bijdrage en stuur een tekst op:
|
