gedicht-eenzaamheid
Surigifts.com 
Home


Gedicht over eenzaamheid


Eenzaam
Ik voel me soms zo eenzaam.
Dan staar ik naar buiten voor het raam.
Ik kijk dan naar de mensen die plezier aan het maken zijn.
Ik wou dat ik dat kon, dat lijkt me oh zo fijn.

Ik voel me soms zo alleen.
Dan kijk ik naar de mensen om me heen.
Had ik maar iemand, waar ik mee kon spelen.
En alle leuke dingen mee kon delen.

Ik voel me soms zo triest.
Waarom jij en is er niemand die voor mij kiest.
Ik wil ook een vriend net zoals de anderen.
Ik wou dat ik mijn leven kon veranderen.

Iedereen lacht naar elkaar en vind elkaar lief.
Waarom heb ik niet zo'n hartendief.
Is er een reden dat niemand mij mag.
Waarom voel ik me zo eenzaam elke dag.

Ik wou dat het anders was.
Dat iemand mij mocht al was die persoon van een ander ras.
Ik ga mijn leven opnieuw beginnen met een schone lijn.
Misschien dat iemand dan mijn vriend wil zijn.

Kon ik nu maar gaan,
Weg van dit kloterige bestaan,
Ik wil er niet meer zijn, ik wil niet meer leven,
Nu niet, Nooit niet en ook niet heel even.

Eenzaam bloempje
Ik ben het eenzame bloempje
Daar in het groene gras
Elke dag wenste ik weer
Dat ik niet meer zo alleen was
Vier seizoenen komen en gaan
Elke keer weer opnieuw
Maar ik blijf stilstaan


Me ouders kennen me niet, vrienden heb ik niet
wie ken ik wel en wie kent me wel
ik voel me niet alleen in deze grote wereld
ik leef alleen in deze grote wereld
als me tijd is gekomen is het tijd om te gaan
als de tijd is begonnen is het tijd om te gaan
de wereld vol emoties van blij tot boos
ik wil de wereld niet kennen want de wereld kent mij niet